‹
abkommen
›
VerbTür İşaretler?
a. = ad • alay = alay yollu • Alm. = Almanca • anat. = anatomi • Ar. = Arapça • argo = argo söz • ask. = askerlik • bağ. = bağlaç • bit. b. = bitki bilimi • biy. = biyoloji • bl. = bilişim • Bulg. = Bulgarca • coğ. = coğrafya • ç. = çokluk • db. = dil bilgisi • -de = -de durum ekiyle kullanılan fiil • den. = denizcilik • -den = -den durum ekiyle kullanılan fiil • dil b. = dil bilimi • din b. = din bilgisi • e. = edat • -e = -e durum ekiyle kullanılan fiil • ed. = edebiyat • eğt. = eğitim bilimi • ekon. = ekonomi • Erm. = Ermenice • esk. = eskimiş • Far. = Farsça • fel. = felsefe • fiz. = fizik • fizy. = fizyoloji • Fr. = Fransızca • geom. = geometri • gök b. = gök bilimi • hkr. = hakaret yollu • hay. b. = hayvan bilimi • hlk. = halk ağzında • huk. = hukuk • -i = -i durum ekiyle kullanılan fiil • İbr. = İbranice • İng. = İngilizce • İsp. = İspanyolca • İt. = İtalyanca • jeol. = jeoloji • kaba = kaba konuşmada • kim. = kimya • Kor. = Korece • Lat. = Latince • -le = ile edatıyla kullanılan fiil • Mac. = Macarca • man. = mantık • mat. = matematik • mdn. = madencilik • mec. = mecaz • meteor. = meteoroloji • mim. = mimarlık • min. = mineroloji • Moğ. = Moğolca • müz. = müzik • nsz. = nesne almayan fiil • öz. = özel • Port. = Portekizce • ruh b. = ruh bilimi • Rus. = Rusça • Rum. = Rumca • sf. = sıfat • sin. = sinema • Sl. = Slavca • sp. = spor • şaka = şaka yollu • T. = Türkçe • tar. = tarih • tek. = teknik • tekno. = teknoloji • tıp = tıp • tic. = ticaret • tiy. = tiyatro • tkz. = teklifsiz konuşmada • top. b. = toplum bilimi • TV = televizyon • ünl. = ünlem • vb. = ve benzerleri • yar. = yardımcı fiil • Yun. = Yunanca • zf. = zarf • zm. = zamir
-bi gibi biçimler: ünlüyle başlayan ek aldığında aldığı biçim (örn. dip → dibi).

Anlamlar

veraltet: von (etwas, jemandem) stammen, auf (etwas, jemanden) zurückgehen • sich unbeabsichtigt von einer ursprünglich bereits eingeschlagenen Richtung entfernen • übertragen zu [2a]: (gedanklich, diskursiv oder dergleichen) sich vom eigentlichen Ziel (zeitweise) entfernen, den thematischen Zusammenhang (zeitweise) verlieren • übertragen zu [2a]: mit etwas aufhören; sich von etwas trennen; auf etwas verzichten • Sport: • (einen Wettkampf, eine sportliche Übung oder dergleichen) auf bestimmte Weise anfangen • übertragen zu [3a]; Schießsport: zum Zeitpunkt der Schussabgabe eine bestimmte Richtung zum Ziel aufweisen • Radball, Radpolo: den Spielfeld-Boden berühren, während der Ball im Spiel ist • sich freimachen, loskommen (von etwas, zumeist einer Tätigkeit) • sich abwenden, loskommen (von jemandem); sich entfremden • sich (von etwas, jemandem) entfernen, lösen • von einer Entwicklung überholt werden, ungebräuchlich und unmodern werden • landschaftlich: mager werden; körperlich ermatten, herunterkommen • umgangssprachlich: Erfolgsaussichten haben

Etimoloji

Bu madde için etimoloji bilgisi bulunmuyor.

Eş Anlam

Abkömmlinge • abschweifen • Absprache • Absprachen • einen Schwenk machen • Einigung • Kontrakt • Konvention • Nachfahren • Nachkommen • Sprösser • Übereinkommen • Übereinkunft • umschwenken • Vereinbarung • Vereinbarungen • Vertrag

Zıt Anlam

Bu madde için zıt anlamlı kaydı bulunmuyor.

Dil Bilgisi

Bu madde için ek dil bilgisi bulunmuyor.

Deyimler

Bu kelimeye bağlı veya kelimenin geçtiği deyim bulunamadı.

Atasözleri

Bu kelimeye bağlı veya kelimenin geçtiği atasözü bulunamadı.

Kalıp söz

Bu kelimeye bağlı veya kelimenin geçtiği kalıp söz bulunamadı.

İlişkili Sözler

Bu madde için bağlantılı deyim, atasözü veya ilişkili söz bulunmuyor.

Çekimler ve Sözcük Biçimleri

21 kayıtlı biçim gösteriliyor.
abgekommen participle-2, perfect
Abk. abbreviation
abkam first-person, singular, past, active, subordinate-clause, indicative
abkäme first-person, singular, past, active, subordinate-clause, subjunctive-ii
abkamen first-person, plural, past, active, subordinate-clause, indicative
abkämen first-person, plural, past, active, subordinate-clause, subjunctive-ii
abkämest second-person, singular, past, active, subordinate-clause, subjunctive-ii
abkämet second-person, plural, past, active, subordinate-clause, subjunctive-ii
abkamst second-person, singular, past, active, subordinate-clause, indicative
abkämst second-person, singular, past, active, subordinate-clause, subjunctive-ii
abkamt second-person, plural, past, active, subordinate-clause, indicative
abkämt second-person, plural, past, active, subordinate-clause, subjunctive-ii
abkomme first-person, singular, present, active, subordinate-clause, indicative
abkommend participle, present, active
Abkommens genitive, singular
abkommest second-person, singular, present, active, subordinate-clause, subjunctive-i
abkommet second-person, plural, present, active, subordinate-clause, subjunctive-i
abkommst second-person, singular, present, active, subordinate-clause, indicative
abkommt third-person, singular, present, active, subordinate-clause, indicative
abzukommen active, extended, infinitive
sein auxiliary, perfect

Kaynak ve Kayıt Bilgisi

Kaynak sınıfıSivil kaynak
Kaynak
Deutsch Wiktionary / DBnary
Kayıt durumu
Editoryal olarak onaylandı
Sürüm / aktarım
2026-09-06
Kullanım notu
CC BY-SA / GFDL (madde kaynak lisansı)
← Sözlüğe dön