impose
verbTür/ɪmˈpəʊz/OkunuşThe verb is derived from Late Middle English imposen (“to place, set; to impose (a duty, etc.)”), borrowed from Middle French imposer, and Old French emposer, enposer (“to impose (a duty, tax, etc.)”) (modern French imposer), from im-, em- (variantsKöken İşaretler?
a. = ad • alay = alay yollu • Alm. = Almanca • anat. = anatomi • Ar. = Arapça • argo = argo söz • ask. = askerlik • bağ. = bağlaç • bit. b. = bitki bilimi • biy. = biyoloji • bl. = bilişim • Bulg. = Bulgarca • coğ. = coğrafya • ç. = çokluk • db. = dil bilgisi • -de = -de durum ekiyle kullanılan fiil • den. = denizcilik • -den = -den durum ekiyle kullanılan fiil • dil b. = dil bilimi • din b. = din bilgisi • e. = edat • -e = -e durum ekiyle kullanılan fiil • ed. = edebiyat • eğt. = eğitim bilimi • ekon. = ekonomi • Erm. = Ermenice • esk. = eskimiş • Far. = Farsça • fel. = felsefe • fiz. = fizik • fizy. = fizyoloji • Fr. = Fransızca • geom. = geometri • gök b. = gök bilimi • hkr. = hakaret yollu • hay. b. = hayvan bilimi • hlk. = halk ağzında • huk. = hukuk • -i = -i durum ekiyle kullanılan fiil • İbr. = İbranice • İng. = İngilizce • İsp. = İspanyolca • İt. = İtalyanca • jeol. = jeoloji • kaba = kaba konuşmada • kim. = kimya • Kor. = Korece • Lat. = Latince • -le = ile edatıyla kullanılan fiil • Mac. = Macarca • man. = mantık • mat. = matematik • mdn. = madencilik • mec. = mecaz • meteor. = meteoroloji • mim. = mimarlık • min. = mineroloji • Moğ. = Moğolca • müz. = müzik • nsz. = nesne almayan fiil • öz. = özel • Port. = Portekizce • ruh b. = ruh bilimi • Rus. = Rusça • Rum. = Rumca • sf. = sıfat • sin. = sinema • Sl. = Slavca • sp. = spor • şaka = şaka yollu • T. = Türkçe • tar. = tarih • tek. = teknik • tekno. = teknoloji • tıp = tıp • tic. = ticaret • tiy. = tiyatro • tkz. = teklifsiz konuşmada • top. b. = toplum bilimi • TV = televizyon • ünl. = ünlem • vb. = ve benzerleri • yar. = yardımcı fiil • Yun. = Yunanca • zf. = zarf • zm. = zamir
-bi gibi biçimler: ünlüyle başlayan ek aldığında aldığı biçim (örn. dip → dibi).

Anlamlar

To physically lay or place (something) on another thing; to deposit, to put, to set. • To lay or place (one's hands) on someone as a blessing, during rites of confirmation, ordination, etc. • To lay (columns or pages of type, or printing plates) arranged in a proper order on the bed of a press or an imposing stone and secure them in a chase in preparation for printing. • To apply, enforce, or establish (something, often regarded as burdensome as a restriction or tax: see verb sense 1.2.2) with authority. • To place or put (something chiefly immaterial, especially something regarded as burdensome as a duty, an encumbrance, a penalty, etc.) on another thing or on someone; to inflict, to repose; also, to place or put (on someone a chiefly immaterial thing, especially something regarded as burdensome). • To force or put (a thing) on someone or something by deceit or stealth; to foist, to obtrude. • To subject (a student) to imposition (“a task inflicted as punishment”). • To appoint (someone) to be in authority or command over other people. • To accuse someone of (a crime, or a sin or other wrongdoing); to charge, to impute. • To put (a conclusion or end) to something definitively. • Chiefly followed by on or upon. • To affect authoritatively or forcefully; to influence strongly. • To encroach or intrude, especially in a manner regarded as unfair or unwarranted; to presume, to take advantage of; also, to be a burden or inconvenience. • To practise deceit or stealth; to cheat, to deceive, to trick. • To subject to an impost, levy, tax, etc.

Etimoloji

The verb is derived from Late Middle English imposen (“to place, set; to impose (a duty, etc.)”), borrowed from Middle French imposer, and Old French emposer, enposer (“to impose (a duty, tax, etc.)”) (modern French imposer), from im-, em- (variants of en- (prefix meaning ‘in, into’)) + poser (“to place, put”), modelled after: * Latin impōnere (“to place or set (something) on; (figurative) to impose (a duty, tax, etc.)”), from im- (variant of in- (prefix meaning ‘on, upon’)) + pōnō (“to place, put; etc.”) (ultimately from Proto-Indo-European *h₂pó, *h₂epó (“away; off”) + *tḱey- (“to cultivate; to live; to settle”)); and * Latin impositus (“established; put upon, imposed”), the perfect passive participle of impōnō: see above. The noun is derived from the verb.

Eş Anlam

lay • presume • bring down • enforce • inconvenience • inflict • Levy • visit

Zıt Anlam

Bu madde için zıt anlamlı kaydı bulunmuyor.

Dil Bilgisi

Bu madde için ek dil bilgisi bulunmuyor.

Deyimler

Bu kelimeye bağlı veya kelimenin geçtiği deyim bulunamadı.

Atasözleri

Bu kelimeye bağlı veya kelimenin geçtiği atasözü bulunamadı.

Kalıp söz

Bu kelimeye bağlı veya kelimenin geçtiği kalıp söz bulunamadı.

İlişkili Sözler

Bu madde için bağlantılı deyim, atasözü veya ilişkili söz bulunmuyor.

Çekimler ve Sözcük Biçimleri

Bu madde için kayıtlı çekim veya sözcük biçimi bulunmuyor.

Kaynak ve Kayıt Bilgisi

Kaynak sınıfıSivil kaynak
Kaynak
Wiktionary / Kaikki; Open English WordNet / OMW
Kayıt durumu
Editoryal olarak onaylandı
Sürüm / aktarım
2026-09-06
Kullanım notu
CC BY-SA / GFDL (madde kaynak lisansı); WordNet açık lisansı
Kullanım etiketleri
arkaik, mecaz, kullanımdan kalkmış, çapraz doğrulandı
← Sözlüğe dön