Ben de insanım

Nefes alırım...

Ellerim kurur
soğuk olduğunda,
Ayaklarım üşür.
Derin derin nefes alırım oldum olalı.
Gözlerim dolar,
bazen de ağlarım.
Yanaklarım da kızarır utandığımda.
Hiç ağlamadım diyen var mı
anasından doğalı?
Ben de insanım.
Hastalıklarla ben de boğuştum
ufaklığımda.
Hâlâ aklımda
doktorların o tatsız tuzsuz sözleri.
Ruhumda saklıyorum kimsenin bilmediği
Yaşadığım en derin izleri.
Hiç unutmadım
yaşadığım hüzünleri.
Ondandır
çocuklarıma anlatmam pek.
Hissetmesinler
benimle yaşlanan üzüntüleri.
Ben de insanım.
Elbet vardır hatalarım.
Ama hep dersler alırım,
onlarla kurarım yarınları.
Hiç yarı yolda bırakmadım,
bırakmam bana inananları.
Kafam bazen düğüm düğüm,
karmakarışık.
Hayat
hiç durmadan tırmandığım
uzun bir sarmaşık.
Çözdükçe
akan bir su gibi
akıp giden sorunları,
Daha da güçlenerek ilerlerim
oldum olalı.

Ben de insanım
Kızıyorum
bir haksızlık olduğunda
Ellerim acır
kapılara vurduğumda
Boğazım da acır
avazım çıktığı kadar
bağırdığımda.
Neden derim
sen yapmazsın
Boş ver diyorum
ben de insanım
Uyuyamıyorum
borcum olduğunda
Ben de insanım
Artık yoruluyorum
biraz konuştuğumda
Başım da ağrır
tartıştığımda
Ama hiç durmam dinlenmem
çalıştığımda
Bir de
çok ama çok severim
karşımdakine
bir kez alıştığımda
Ben de insanım.
Heyecanlanırım
âşık olduğumda
Gözlerim dolar
hastalandığında
Kapının önünde bekliyorum
biraz geç kaldığında
Küsüyorum kendime
beni aramadığında
Ben de insanım.